धागो जस्तो हुन्छ सपनाको बाटो
बेटारिनुपर्छ कहिले आफ्नै आङ समाएर
त कहिले खुटिनुपर्छ अनेक कपडाहरुमा।
एकपटक छुटेर आफैबाट…
जिवनजस्तो चङ्गा उडाउन पनि सकिन्छ
तर,
कतै रुखमा..
बिजुलिको तारमा..
मन्दिरको गजुरमा…
घरको कौसिमा..
फेरि पनि सपनाको बाटो जसरी
बेरिनुछ अरुको आङ समाएर।।
//शिरीष//
